İçimizdeki Şeytan

İsteyip istemedigimi dogru dürüst bilmedigim, fakat neticesi aleyhime çikarsa istemedigimi iddia ettigim bu nevi söz ve fiillerimin daimi bir mesulünü bulmustum: Buna içimdeki seytan diyordum, müdafaasini üzerime almaktan korktugum bütün hareketlerimi ona yüklüyor ve kendi suratima tükürecegim yerde, haksizliga, tesadüfün cilvesine ugramis bir mazlum gibi nefsimi sefkat ve ihtimama layik görüyordum. Halbuki ne seytani azizim, ne seytani? Bu bizim gururumuzun, salakligimizin uydurmasi... İçimizdeki seytan pek de kurnazca olmayan bir kaçamak yolu... İçimizdeki seytan yok... İçimizdeki aciz var... Tembellik var... İradesizlik, bilgisizlik ve bunlarin hepsinden daha korkunç bir sey: hakikatleri görmekten kaçmak itiyadi var..." Bu romaninda, toplumsal gündemin kisilikler üzerindeki baskisini ve güçsüz insanin "kapana kisilmisligini" gösteriyor Sabahattin Ali. Aydin geçinenlerin karanligina, "insanin içindeki seytan"a keskin bir bakis.